Terug van weggeweest.

 

Het is even stil geweest met het schrijven van blogs. Soms is het te druk en moet je keuzes maken. Inmiddels is het vakantie en een aantal weken weg zorgt dat het weer begint te kriebelen om te schrijven.

Dit jaar ben ik aan het kamperen. Dat doe ik al van kleins af aan. Ik vind een camping altijd gezellig. Je leeft buiten en je deelt met anderen ‘je laantje’. Dit is voor mij iets speciaals. Een soort kleine familie voor een paar weken. Je ziet namelijk alles van elkaar. Zo ben ik altijd jarig in de vakantie en kan ik niet wachten om gebakjes uit te delen aan de rest.

Maar dit betekent ook dat je de minder leuke dingen ziet van elkaar. Als je moe bent of wat chagrijnig en snauwt naar de ander. Met name bij de gezinnen zie je dit gebeuren. Kinderen luisteren niet, zijn moe of willen hun eigen zin doordrijven. Er ontstaat onenigheid en voor je het weet ben je toeschouwer van een ruzie of discussie.

Ik kan het dan ook niet laten. Ik kijk toch stiekem even om. Wat gebeurt er? Waarom schreeuwen deze ouders zo? Ook mensen die voorbij lopen kijken even om. Ouders schamen zich en willen het liefst dat het stopt. Vervolgens kijkt mijn vriend mij aan en vraagt: "Dit is toch jou beroep? Wat zou jij doen?"

En eigenlijk vind ik dit een vervelende vraag. Want laten we dit even normaliseren. We hebben allemaal dit soort vervelende momenten. Het is niet altijd even gezellig. Ouders kunnen moe zijn, de kinderen kunnen over de grens heengaan. En ondanks dat schreeuwen niet goed is, moet je de kinderen soms duidelijk maken wat wel en niet kan.

Dus ja, wat zeg ik tegen mijn vriend? Dat dit nou eenmaal gebeurt. Dat dit er ook bij hoort. Maar dat het belangrijk is dat het daarna weer goed komt. Dat de gezelligheid en liefde in het gezin voorop staat. En dat als dat er is, het niet uitmaakt als het even niet lekker loopt. Dat is wat er gebeurt in een “familie laantje”.

 

 

 

Geschreven door: Jessica Lodeweegs. Foto door: Esther Damen.